Persoonlijke vernieuwing is geen zachte bijzaak meer, maar een praktische vaardigheid voor iedereen die werkt in een markt die voortdurend verschuift. Managementdenker Jim Collins laat in zijn nieuwe boek zien dat een loopbaan zelden lineair verloopt en dat juist kantelpunten kunnen leiden tot scherpere keuzes, meer focus en beter professioneel handelen.
Waarom vernieuwing begint bij verlies
Collins schreef What to make of a life na een persoonlijk verhaal dat dicht bij hem staat. Zijn echtgenote Joanne Ernst was in de jaren tachtig een succesvolle triatleet en werd in 1985 wereldkampioen tijdens de Ironman op Hawaii. Een hardnekkige blessure maakte ruim een jaar later een einde aan haar topsportcarrière.
Volgens Collins voelde dat verlies voor Ernst als doodgaan. Toch vond zij vanuit haar liefde voor sport een nieuwe richting als hardloopcoach. In de praktijk laat dit zien dat professionele identiteit niet volledig hoeft samen te vallen met één functie, titel of verdienmodel.
De kracht van één duidelijke richting
Collins onderzocht twaalf jaar lang de levensgeschiedenissen van 34 bekende en minder bekende personen. Daaruit destilleerde hij het idee van de one big thing: een bezigheid waarin natuurlijke aanleg, een gezond verdienmodel en focus samenkomen.
Voor vastgoedprofessionals is die gedachte herkenbaar. Waarde ontstaat niet alleen door kennis van stenen, contracten of financiering, maar door het vermogen om energie te richten op werk waarin beoordelingsvermogen, marktgevoel en discipline samenkomen. Geld is dan niet het eindpunt, maar een middel om goed werk mogelijk te maken.
Wie zichzelf wil vernieuwen, hoeft niet direct een compleet nieuw eindbeeld te hebben. Het begint vaak met opnieuw bepalen waar talent, economische realiteit en dagelijkse energie elkaar versterken.
Kantelpunten vragen om geduld
Een belangrijk begrip in Collins’ boek is the cliff: het moment waarop ziekte, ontslag, verlies of zelfs het behalen van een groot doel een oude richting onderbreekt. Daarna volgt vaak the fog, een periode van verwarring waarin nog niet duidelijk is wat de volgende stap moet zijn.
Collins noemt onder meer acteur Michael J. Fox, die jarenlang worstelde met zijn parkinsondiagnose voordat hij zijn ziekte publiek maakte en later een stichting voor onderzoek oprichtte. Het gevolg is een nuchtere les: vernieuwing lijkt achteraf vaak logisch, maar voelt tijdens het proces meestal traag en onzeker.
Bron: nrc.nl